Zomerkamp 1999 St.Florentin, Frankrijk

De meeste bewondering voor de eerste dag is toch wel uitgegaan naar Tom van Arkel als enige piloot op de lierwagen heeft hij met het gele gevaarte de Franse wegen bereden, waar ook prompt de enige lekke band van het jaar zich aandiende, normaal hoeft dit geen probleem te zijn (lekke eraf, reserve erop ) zou je zeggen ware het niet dat het wiel zo vastgeroest zat, dat je achteraf je kunt afvragen wat wielmoeren in zo’n geval nog voor een functie hebben, dus moest er van professionele garage hulp gebruik gemaakt worden om het wiel eraf te krijgen. Lichamelijk moe maar geestelijk niet kapot te krijgen kwam het gezelschap pas laat in de avond op het vliegveld aan, spullen neerzetten en naar de camping.

Dat betekende zondags uitslapen, acclimatiseren en afspraken maken met leiding van de plaatselijke zweefvliegclub, deze dag één K-13 in elkaar gezet zonder vliegactiviteiten.

De maandag 5 juli was het dan zover: de eerste Franse vliegdag, het weer was bewolkt maar de temperatuur goed. Toestellen in elkaar gezet, vliegbedrijf opgestart na eerst om 11.00 uur een briefing op het vliegveld te hebben gehad, werd er omstreeks 13.00 gevlogen, weliswaar met wisselend succes want de vliegtijd varieerde van 8 min. tot één uur. Einde vliegbedrijf was tot vroeg in de avond.

Wat het weer betreft is er één hele dag uitgevallen door aanhoudende regen en twee keer het vliegbedrijf eerder moeten afbreken vanwege opkomende buien met onweer. Dit alles met totaal 2 of 3 thermische dagen (waar volgens afspraak max. 2 uur werd gevolgen) afwisselend harde wind en zonnige dagen mogen we achteraf misschien nog niet klagen maar er van uitgaand dat het Frankrijk betreft, is het onder de maat gebleven zeker voor hen die prestaties wilden leveren zoals het maken van overland vluchten.

Alleen Peter Saul van de HI-five heeft het gepresteerd om zijn toestel ergens buiten te parkeren zodat slechts één ophaal aktie uitgevoerd hoefde te worden, Karel v/d Zandes poging om midden Frankrijk te veroveren strandde bij Troyes en liet zich vervolgens weer richting st. Florentin slepen.

Uitgenodigd door de kampcommissie op een etentje hebben we in de eerste week op donderdag in een Frans hotel een gezellige avond beleefd met toch wel een culinair hoogstandje uit de bekende Franse keuken, onder het mom van het gaat niet om de hoeveelheid maar om de smaak.

De tweede vliegweek ging dus in met twee instructeurs wat voor Lambert een opluchting geweest moet zijn (afnemend DBO-syndroom). Het weer lag in lijn van de eerste week met een lichte weersverbetering waarbij opviel dat vaak in de namiddag het meeste thermisch kon worden gevlogen met een vrijdag welke perfect was: zo hadden we het veertien dagen lang eigenlijk moeten hebben.

Donderdag was voor menigeen de gezinsdag, diverse familie’s zijn naar Disneyland bij Parijs getrokken, ‘s morgens vroeg weg en ‘s nachts 03.00 uur terug, iedereen was er vol van en met zo’n fantastische ervaring rijker was de vermoeidheid gauw vergeten.

Vrijdagavond hadden we dan de afscheidsavond in een Auberge heerlijk eten en drinken wederom aangeboden door het organiserend comité met uitwisseling van blijken van waardering voor een ieder die zich ingezet heeft om dit kamp te laten slagen.

Als verassing kreeg iedere deelnemer een T-shirt met een afdruk van st. Florentin en bijpassende tekst als aandenken aan een gezellig en geslaagd zweefvliegkamp in Frankrijk.

Zaterdag de terugreis met warm weer zonder file’s of ander oponthoud waren we ‘s avonds half negen weer op Deelen.

Als je terug kunt kijken op een zweefvliegkamp zonder ongelukken of schadegevallen en genoten hebt van de gezelligheid, dan kun je zeggen dat het geslaagd is geweest.